محبت و علاقه زينب (س) از همان دوران كودكى ، به امام حسين (ع) به قدرى سرشار بود، كه نمى توان آن را وصف كرد. او همواره مى خواست در كنار برادرش حسين (ع) باشد و رخسار زيباى حسين (ع) را بنگرد، با او انس و الفت داشته باشد. اين محبت عجيب و سرشار از مهر و خلوص ، موجب تعجب حضرت زهرا (س) شد، راز آن را نمى دانست ، تا آنكه روزى اين موضوع را با پدرش در ميان گذاشت و پرسيد:

(( پدرجان ! از محبتى كه ميان زينب (س) و حسين (ع ) است ، شگفت زده شده ام ، به طورى كه زينب (س) لحظه اى بدون ديدار حسين (ع) قرار ندارد، اگر ساعتى بوى حسين (ع) را استشمام نكند جانش به لب مى رسد.))

پيامبر (ص) با شنيدن اين سخن ، دگرگون شد و اشك از چشمانش ‍ سرازير گشت و آهى از سينه پرسوزش بر كشيد و خطاب به دخترش زهرا(س) فرمود:

(( اى نور چشمم ! اين دختر همراه حسين (ع) به كربلا مى رود، در رنجها و سختيهاى مصايب حسين (ع) شريك خواهد بود.))